Η σχέση της Conchita με τον Freud.

Καταρχάς, δεν πήρα χαμπάρι πως είχε Eurovision χθες γιατί ζω σε μια χώρα σχετικά πολιτισμένη που δεν ζει κι αναπνέει για χαζομάρες. Αλλά από το πρωί μπαίνοντας στο facebook αναρωτήθηκα τι εννοούν πολλοί με το ''αυτό'' που κέρδισε χθες, με την ντροπή, τις γελοιότητες κτλ. Κι έτσι ενημερώθηκα για την Conchita. 

Δε θα μιλήσω για θέμα αισθητικής γιατί δεν μου άρεσε, αν και παρακολουθώ συχνά trans shows, (χαρούμενα party όπου χαζεύεις φτερά, πούπουλα και παγιέτες να στροβιλίζονται στον αέρα. Και γελάς.)

Η Conchita θέλει να τη λένε Αυτή. Αλλά λίγοι το κάνουν. Ελάχιστοι. Οι περισσότεροι τη λένε αυτός ή πολύ ειρωνικά ''αυτό''. Οι ελεύθεροι συνειρμοί μου μ'οδήγησαν στον Freud  και στη θεωρία του για το ''αυτό'', το μέρος της ψυχής μας όπου είναι θαμένοι πόθοι, μυστικά, ενορμήσεις, ένστικτα, το μέρος στο οποίο υπάρχει μια αιώνια διαμάχη μεταξύ ζωής και θανάτου, μεταξύ καταστροφής και δημιουργίας. Στο ''αυτό'' πάμε με τα όνειρά μας-καλά και κακά- και με όλα όσα κάνουμε χωρίς να μπορούμε να τα εξηγήσουμε πολύ καλά, που δεν έχουν καμιά λογική, και παραμένουν ανεξήγητα. Όλα αυτά που επαναλαμβάνουμε και μας κάνουν τη ζωή πιο δύσκολη, οι εξαρτήσεις, τα συμπτώματα κτλ εχουν τις ρίζες στους στο ''αυτό''. Το ''αυτό'' δεν έχει φύλο. Κι εμείς φέρουμε και τα 2 φύλα στη ψυχή μας, δεν χρειάζομαι εγώ να στο πω αυτό! Είμαστε και άντρες και γυναίκες. Κι επιλέγουμε (ασυνείδητα στην αρχή) τι θέλουμε να είμαστε περισσότερο. Η Conchita θέλει να είναι αυτή. (Επίσης αγαπημένοι, ένας ομοφυλόφιλος δεν είναι αυτή, είναι αυτός που αγαπά έναν άλλο αυτό, c'est comme ça, πόσα βασικά πράγματα να πω πια, κατάντησα γελοία). Κι έχει καταφέρει λοιπόν κάτι πολύ σημαντικό η Conchita. Να μας φέρει αντιμέτωπους με το δικό μας ''αυτό''. Αυτή είναι η επιτυχία της! Ο φόβος μας γι'αυτό το ξένο που είναι τόσο οικείο ταυτόχρονα που μας τρομάζει, που το διώχνουμε και το ρίχνουμε πάνω στον άλλο φωτίζοντας το με προβολείς, μπας και καταφέρουμε να το ξορκίσουμε. Και η σκοτεινιά μέσα στο δικό μας ''αυτό'' μεγαλώνει. Καταφέρνουμε ν'ανακουφιστούμε για μια στιγμή αλλά παράλληλα τρέφουμε αυτό τον φόβο με την άρνηση. Ο Άλλος είναι πάντα ένα δικό μας κατασκεύασμα, το πώς τον επενδύουμε και του δίνουμε νόημα έχει να κάνει με πολλαπλές πραγματικότητες. 

Κι αν έχουμε τον ελάχιστο σεβασμό για τον Άνθρωπο, οφείλουμε να σεβαστούμε τις επιλογές του. Συγχαρητήρια λοιπόν Conchita, κατάφερες να μας δώσεις μια σπρωξιά προς ανομολόγητους φόβους κι επιθυμίες και να βάλεις με τη σειρά σου κάτω από το μικροσκόπιο τη δική μας μιζέρια. 

Δεν είμαι φεμινίστρια.

Στη Βραζιλία το 65,1% του πληθυσμού πιστεύει πως εάν μια γυναίκα είναι ντυμένη προκλητικά, τότε ο βιασμός είναι δικαιολογημένος.

Στο Παρίσι εκπλήσσονται το 2014 από την επιλογή μιας γυναίκας ως δημάρχου της πόλης. 

Τουλάχιστον 150 εκατομμύρια γυναίκες έχουν υποστεί κλειτοριδεκτομή-πρακτική που ακόμη εφαρμόζεται ώστε να μην έχουν ευχαρίστηση κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής, δεν είναι μια επιλογή ή ευχαρίστηση αλλά ένα καθήκον. 

Το 2012 στην Αθήνα 12 γυναίκες διαπομπεύονται σε όλα τα μέσα και κατηγορούνται για  εξάπλωση του ιού του Aids σε ''φιλήσυχους πολίτες''. (οι πελάτες που τις υποχρέωναν να έχουν επαφές χωρίς προφυλάξεις παραμένουν κύριοι). Ακόμη να το χωνέψω.

 Στη Σαουδική Αραβία οι γυναίκες απαγορεύεται να οδηγούν γιατί είναι επικίνδυνες.

Παντού (και στην ''πολιτισμένη'' μας Δύση) εκατομμύρια γυναίκες ζουν μέσα στο σκοτάδι θρησκειών που τις αποκλείουν και δεν τους επιτρέπουν την επαφή με τα ''θεία''. Πολλοί ορθόδοξοι χριστιανοί πιστεύουν πώς οι γυναίκες δεν μπορούν να κοινωνούν ή ν'αγγίζουν εικόνες τις μέρες που έχουν περίοδο γιατί δεν είναι ''καθαρές''!!!. Αυτά μου έλεγαν όταν ήμουν μικρή και η μαμά μου με έσερνε στην εκκλησία.

Στην Αίγυπτο γυναίκες βιάζονται ομαδικά σε δημόσιες πλατείες. 

Μία στις 4 γυναίκες έχει υποστεί ενδοοικογενειακή βία. Οι περισσότερες σιωπούν. Ντρέπονται και φοβούνται.

9 χρονών κοριτσάκια παντρεύονται 50χρονους. Αντί να παίζουν με κούκλες, μaγειρεύουν και κάνουν σεξ, βιάζονται. 

Η γυναίκα ΠΡΕΠΕΙ να είναι όμορφη. Να εκθέτει το σώμα της εάν είναι συμβατό με τα επικρατούντα στερεότυπα ή να το κρύβει εάν ξεφεύγει από αυτά. 
Η γυναίκα παίρνει αξία μόνο όταν γίνει μάνα.
Η γυναίκα είναι χαριτωμένη όταν είναι αφελής και τα καλά κοριτσάκια είναι τα υπάκουα.
Όταν μιλά πολλές φορές δεν ξέρει τί λέει. Ορμόνες!
Η γυναίκα είναι υπεύθυνη για τις δουλειές στο σπίτι. Πήγαινε να πλύνεις πιάτα!
Η γυναίκα πρέπει να παραμείνει υποταγμένη. 

Κι εχτές με ρώτησε ένας τύπος γιατί οι γυναίκες είναι φεμινίστριες και ζητούν πράγματα που δεν τους ανήκουν. Επέλεξα να μην ανοίξω διάλογο με τη βλακεία. Άλλωστε δεν είμαι καρικατούρα φεμινίστριας όπως κάποιοι ανόητοι έχουν στο μυαλό τους: μια άγρια αμαζόνα που μαστιγώνει τους άντρες γιατί δεν έχει φαλλό! Pitié. Και δε φωνάζω χωρίς λόγο. Πιστεύω όμως στην ισότητα των φύλων. Όλοι ίδιοι, έτσι απλά κι απλοïκά.Επίσης, μπορώ να κάνω ό,τι θέλω: να διαβάσω την Vogue ή Lacan και James Joyce (έκπληξη, μπορώ να τους καταλάβω!), να δω τα Χρυσά Κορίτσια ή Ταρκόφσκι (η αλήθεια να λέγεται σε μια προβολή ταινίας του, ήρθε το ευγενικό αγόρι που δουλεύει στη Cinematek και με σκούντηξε απαλά να ξυπνήσω γιατί έπρεπε να μπουν οι θεατές για την επόμενη ταινία), μπορώ να έχω άποψη για τα πολιτικά, μπορώ να συγκινηθώ και να κλάψω, να είμαι χαριτωμένη ή θυμωμένη, να σιωπώ ή να διεκδικώ. Να φορώ ό,τι θέλω. Και να λέω ό,τι θέλω. Ως γυναίκα και ως άνθρωπος. Ας τ'αφήσουμε έτσι λοιπόν.

http://www.onebillionrising.org/

Η Στάνη.

  Επέστρεψα μετά από 4 χρόνια, σχεδόν μυστικά, δε θέλω να ειδοποιήσω φίλους είπα, θέλω απλά να περπατήσω. Επέστρεψα με φόβο, περιέργεια και λαχτάρα. Τί έμεινε ζωντανό στην πόλη που αγάπησα;


  Xώθηκα κατευθείαν στα στενά, σ'αυτά που έμαθα τόσα! Κι ήρθα να φάω το αγαπημένο μου γιαούρτι στη Στάνη, σ' ένα στενό στην Ομόνοια. Αγριεμένοι άνθρωποι πηγαινοέρχονται στον πεζόδρομο, απέναντι ένα σινεμά με πορνό με ετοιμόρροπη επιγραφή και κιτρινισμένες αφίσες με ξανθές με φουσκωμένα μαλλιά και στήθος. Αστυνομικοί τριγυρνάνε, αυτό είναι το πιο φανερό σημάδι κρίσης σκέφτομαι-όχι τα άδεια μαγαζιά και οι επιγραφές "ενοικιάζεται". Αυτό, ο φόβος και τ'απλωμένα χέρια που πολλαπλασιάστηκαν.


   Θα κάτσω μέσα, μ'αρέσουν αυτά τα μαυρόασπρα πλακάκια στο πάτωμα. Στο μαγαζί μπαινοβγαίνουν κύριοι γραβατωμένοι, ένας λαχειοπώλης ''η νεαρά εδώ θέλει ένα τυχερό ξυστό;'', κυρίες για γιαούρτι κι ανθόγαλο (από το 1931 παρακαλώ!), τουρίστες με ταξιδιωτικούς οδηγούς και χάρτες μπλεγμένους στα χέρια και ηλικιωμένοι αγκαζέ με ταλαιπωρημένες νεαρές. Απέναντι ο κύριος μ'ένα γδαρμένο χαρτοφύλακα στο τραπέζι, κάνει πως διαβάζει τον Κάφκα του αλλά με κρυφοκοιτάζει πάνω από το βιβλίο του να γράφω σε χαρτοπετσέτες και να βρίζω που στάζει το μέλι.


  Ένα αγοράκι στα 7-8 που πουλά χαρτομάντηλα μπαίνει μέσα. ''Ωχ'', σκέφτομαι, ''θα το διώξει, όπως κάνουν παντού''. Ένα παιδάκι τόσο δα, καμένο από τον ήλιο, με μάτια καφετιά μεγάλα, που λάμπουν. ''Καλημέρα θείε!'' ''Καλημέρα!'' ''Η κυρία χθες είχε ένα ποντικάκι μαζί της;'' ''Ναι, έχει ένα ποντικάκι δικό της!'' Ο μικρός γουρλώνει τα μάτια και γελά δυνατά. Δεν καταλαβαίνω τίποτα αλλά τεντώνω τ'αυτιά μου. ''Λοιπόν'', λέει ο κύριος, ''έχεις μια σοκολατίνα, κι ακόμη μία δώρο.'' ''Την άλλη θα την πάρω αύριο'', λέει ο μικρός. ''Θες και κουταλάκι;'' Κοιτάω έκπληκτη, κάτι γίνεται εδώ! Κοιτάω μια τον μικρό που κρατά στο χέρι μια σακούλα νάυλον διάφανη  με χαρτομάντηλα και μια τον κύριο πίσω από τον πάγκο, χωμένο πίσω από μιλφέιγ και γιαούρτια, ίσα ίσα που φαίνεται το κεφάλι του. Ορίστε! Ίσος προς ίσο, τον λέει θείο άλλωστε! Ο μικρός παίρνει το κουτάκι του με τη σοκολατίνα, κοιτάζει μ'ευγνωμοσύνη λέγοντας γεια χαρά και φεύγει να πουλήσει χαρτομάντηλα. Ο κύριος συνεχίζει κανονικά τη δουλειά του, πληρώνω και βγαίνω έξω. Φεύγω γαλήνια, έχω ζήσει τόσα σε 20 λεπτά! Έτσι ζούνε οι άνθρωποι μαζί σκέφτομαι και χαμογελώ ακόμη και στους αστυνομικούς που καραδοκούν συνοφρυομένοι σε κάθε στρίψιμο.


   Πόσο την πεθύμησα αυτή την πόλη!